Kalkuta

Kalkuta była stolica imperium brytyjskiego, obecnie stolica stanu West Bengal jest jednym z najbardziej zaludnionych miast w Indiach; około 15 mln mieszkańców. Miasto odwiedzam po raz drugi jednak tym razem mam całkiem inne odczucia niż trzy lata temu. Mieszkam u Bengalczyków, rozmawiam i przebywam w ich towarzystwie co pozwala poznać bliżej mentalność i ducha miasta. Faktem jest, że jak zwykle trafiam na nieprzeciętnych hindusów, są to poeci rewolucjoniści, yogini z którymi można się napić, ludzie odszczepieni od standardów indyjskich (przez odszczepionych rozumiem niereligijnych bo religijność jest esencją kultury indyjskiej , nie mających swojego „murtu” posążka, nie mających swojego Boga).

Pierwsze co mnie uderzyło w Kalkucie to palmy, morska bryza, tysiące żółtych taksówek. Kalkuta płynie w innym wymiarze czasu, rzeczy spotkania nic nie jest pewne, wszystko jest być może. Na początku mnie to wnerwiało, że nie można nic zaplanować, ale można się przyzwyczaić i robić po prostu swoje nie przejmując się wymiarem czasu bengalczyka ( biznesów to raczej z nimi robić nie będę) Pierwotnie w moim planie w Kalkucie miałem zostać dwa dni a przeciągnęło się do dwóch tygodni. Zostałem ze względu na ślub znajomego z Francji; Dominika, który odbył się wczoraj. Już jutro oczekiwany wylot do Myanmaru (Birma).

W ciągu ostatnich dwóch tygodniach zrobiłem dwa krótkie wypady z Kalkuty, pierwszy do małej rybackiej wioski Bakhali położonej w delcie Gangesu, drugi do centrum ruchu Hare Krishna w Mayapur. Oba miejsca nie należą do miejsc odwiedzanych przez turystów z zachodu. Lonely Planet wymienia tylko nazwy tych miejsc nie dając rozległego komentarza i chwała Bogu (Lonely Planet to przewodnik manipulant który kształtuje turystyke na świecie!, wszyscy podróżują z Lonely, wszyscy odwiedzają miejsca rekomendowane przez Lonely, bezwątpienia jest to również najlepszy przewodnik dostępny na rynku). Dzięki temu, że nie ma żadnych obszernych informacji oba miejsca zachowały swój naturalny ambience. Miejsca te należą do najbardziej ciekawych jakie udało mi się odwiedzić w ciągu 8 miesięcy obecności w Indiach. Brak turystów z zachodu (używam tego zachodu bowiem są to miejsca popularne dla turystów indyjskich) sprawia, że tubylcy nie maja zepsutego podejścia są otwarci, przyjaźni i szczerze ciekawi i nie oszukają a nawet jeśli to nie tak bardzo.

Pradeep bengalski poeta, u którego miałem okazje mieszkać przez kilka dni (jego wiersze są licznie publikowane we Francji)

Ślub Dominika i Sarnah w Kalkucie

W ostatnim tygodniu wraz z Kasią i Mariuszem odwiedziliśmy dwa święte miejsca: Amritsar stolica Sikhów i McLeodGanj stolica Tybetańczyków na uchodżctwie. Z tego co udało mi się wcześniej zobaczyć w Indiach a widziałem już całkiem dużo to właśnie te dwa miejsca należą do najprzyjemniejszych dla turysty jeśli chodzi o szczerą otwartość ludzi.

W Amritsarze byłem dwa miesiące temu, więc nie będę się rozpisywał. Opis miasta można znaleść w moim fotoblogu z lutego. Co mnie jednak po raz kolejny zaskoczyło w Amritsarze to wielka otwartość Sikhów i tolerancja dla obcych. Przykładem jest Dom Pielgrzyma znajdujący się tuż przy kompleksie Złotej Świątyni, jako naszą akomodację wybraliśmy własnie tą opcję. Dostaliśmy osobny pokój i wszystko oczywiście za darmo tzn co łaska. Nowością dla mnie były też publiczne jadłodalnie, które otwarte są przez 24 godziny na dobę. Podczas kolacji w jednym czasie obsługiwanych jest więcej niż 500 osób. Potężna masa ludzi obsługiwana przez „kelnerów” serwujących zupe z soczewicy i ryż prosto z wiadra.

młody wojownik

Pamiętając ostatni pobyt i wrażenie jakie na mnie wywarła Ceremonia obmywanie świątyni postanowiłem przeżyć to jeszcze raz. Owa ceremonia odbywa się o 3 w południe i o 3 w nocy w czasie otwarcia świątyni. Wybraliśmy noc. Oczywiście nic dwa razy się nie zdarza i zamiast uczestniczyć w obmywania, stanęliśmy wraz z tłumem przed Złotą Świątynią w oczekiwaniu otwarcia Złotej Bramy. Wszystko wyglądało bardzo tajemniczo i nabożnie. 3 w nocy lub jak Sikhowie wolą 3 nad ranem i tysiące pielgrzymów czekających ze swoją porcją ofiarnej kaszki. Sikowie to bardzo zabawny i poczciwy naród, przy czym z mojego punktu widzenia słowo poczciwy obrazuje ich najlepiej. Podczas kilku spacerów jakie odbyliśmy w okolicach Złotej Swiątyni czasem ciężko było przejść 20 metrów, aby nie zostać zaczepionymi i trochę nie pożartować. Zabawny ludzie, słowo daję. .

-„zrób poważną minę”

-„a teraz śmieszną”

Złota świątynia tuż przez otwarciem; pomost wypełniony ludzmi

McLeodGanj swoim charakterem przypomina Rishikesh. Oba miejsca stanowią cel pielgrzymek tysięcy turystów z zachodu. Rishikesh to centrum yogi, gdzie spragniony wędrowca znajdzie wszelakich komercyjnych Guru i specjalistów Yogi. McLlo to stolica Tybetańczyków na uchodżctwie, miejsce w którym oprócz kilku aśramówi znajdują się świątynie buddyjskie i miejsca gdzie można dowiedzieć się naprawdę dużo o Buddyżmie zarówno ze strony teoretycznej jak i praktycznej. Jjest to miejsce mniej komercyjne i bardziej prawdziwe jeśli chodzi o wymiar duchowy.

Nasz pobyt był bardzo specyficzny. W mieście wylądowaliśmy o 2 w nocy lub jak wolą Sikhowie o 2 nad ranem. Wszystkie hotele były zamknięte lub nie było miejsc. W końcu zaczepił nas jakiś koleś i zabrał nas do wioski położonej w pobliżu McLeod. Piękna chałupa położona na zboczu góry (2000m npm) z pięknym widokiem; nienajgorzej tylko strasznie zimno.

Zimno.

Przez pierwsze godziny pobytu w McLeod w ogóle nie byliśmy zainteresowani sprawami duchowymi, za to rzeczy materialne znajdujące się w sklepach mocno wstrząsnęły naszymi portfelami; bardzo stylish tybetańskie ciuszki. Następny dzień wiele się nie róznił od poprzedniego. Znowu zakupy, napitki w miłych kawiarniach, tybetańska kuchnia i miłe widoki jednak punktem kulminacyjnym dnia była wyklad Dalajlamy. Niestety mówił szybko i w niezrozumiałym języku (bardzo trudne do zrozumienia symultaniczne tłumaczenie nadawane przez radio), ale mimo to dobrze było chociaż przez moment pobyć w obecności Mistrza. Oczywiście robionie zdjęć zakazane, w ogóle coś nie ma weny ostatnio, zamieszczam tylko widok na Lhase (stolica Tybetu).

Od kilku dni wraz ze znajomymi z Polski przebywam w Delhi. Czas mija sielsko i anielsko. W końcu mam czas na zwiedzanie. Od trzech dni objeżdżamy Delhi odwiedzając wszystkie sztandarowe miejsca. Powoli zaczynam się przyzwyczajać do towarzystwa ale zaczynam też rozumieć dlaczego prawdziwi podróżnicy podróżują samemu. W gromadzie jest przyjemnie, ale koncentracja skierowana jest na rozmowę i wzajemne towarzystwo. Inaczej odbiera się świat, zawęrzają się granicę percepcji, ale są inne korzyści.

Dzisiaj wyjeżdzamy z Delhi. Wieczorem jedziemy do Amritsaru potem Dharamsala (stolica Tybetańczyków na uchodżctwie) następnie Radżastan, Agra i Varanasi

Świątynia Lotusu

Kasia

Wczoraj mieliśmy lekcję Yogi. Dla mnie ostatnia lekcja z Chand Ramem przed wyjazdem z Indii. Dużą część swoich rzeczy zostawiłem u niego w domu w nadziei, że kiedyś wrócę. „I love India”, takie napisy można spotkać na indyjskich samochodach i w sercach wielu ludzi. Wczoraj też jedliśmy ostatnią kolację i obaliliśmy ostatnią buteleczkę rumu. Trochę smutno wyjeżdżać, ale wiem, że wrócę może za rok a może wcześniej

Ukochany peacock czyli pozycja pawia

Ostatni dzień mojego pobytu w Bimtal zacząłem od wyrzygania się. Kundzial czyli rzyganie w stylu Yogi. A o to krótki przepis: Zagotuj litr wody następnie ochłodź do temperatury zdatnej do picia, siądź w kucki, wypij jak najszybciej, wstań, włóż dwa palce do buzi i wyrzygaj z siebie wszystko. Kundzial leczy wszelkie zatrucia żołądkowe, problemy z trawieniem oraz oczyszcza umysł z brudnych myśli. Kundzial robi się na czczo, najlepiej o wschodzi słońca. Polecam.

Żal wyjeżdżać. Zadomowiłem się tutaj. W ciągu dwóch tygodni bardzo wiele się wydarzyło. Bardzo mało podróżowałem za wyjątkiem marszów po okolicznych pagórkach a zobaczyłem tak wiele. To jak podróż do wewnątrz siebie. Jest takie buddyjskie przysłowie: „mistrz poznaje świat nie wychodząc z domu”. Wewnątrz nas rozciągają się niezmierzone i niezbadane przestrzenie, abyśmy tylko chcieli je poznać.

Dobry czas, aby ponownie ruszyć w drogę. Kolejna wiosna rodzi nowe owoce. Jedno drzewo a taka różnorodność. Niesamowite jak przełomowym miesiącem są dla mnie marzec i kwiecień. Już od kilku lat z rzędu właśnie w tym czasie ponownie zakochuje się w życiu.

Happy Holi!

Wszyscy czekaliśmy na 15 marca: dzień Holi. Holi czyli festiwal kolorów jest najbardziej zwariowanym świętem w Indiach. Holi spędziłem w Bhimtal. W ten dzień każdy jest dla siebie przyjacielem. Do wioski zszedłem z Asramu na 2 godzinny na spacer pomiędzy medytacjami i to całkowicie wystarczyło, aby moja twarz, włosy i koszula pokryte zostały kilkoma warstwami kolorów. W ciągu tych dwóch godzin przeszedłem może kilometr bowiem co chwila spotykałem grupkę ludzi, z którymi rytualnie wymieniałem się: „Happy Holi” i smarowaniem farbą. Nie obeszło się też bez kilku wizyt domowych i tańcu na dachu. Istne szaleństwo. Wiekszość mężczyzn od rana na bombce, oczywiście rum lub whisky.

Drugi dzień seshin mija. Zaczyna mi się podobać pracować w trybie medytacji dynamicznej. Dzień rozpoczął się od medytacji na oddechu. Szybki energiczny wdech i wydech. Ta część trwała 30 minut i kończyła się oddechem połączonym wewnętrznym pytaniem siebie : „Kim Jestem, Kim Jestem, Kim Jestem?..” Postaw pytanie i zadawaj je z wewnętrzną determinacją a odpowiedź przyjdzie sama.

Następna medytacja miała na celu przeżycie własnej śmierci. Cały proces zaczał się od tańca jak pisałem wcześniej większa część medytacji zaczyna się od tańca. 7 facetów tańczących w rytm hinduskiego disco w celu pogłębienia świadomości. Znalazłem w ciele to co znajdowałem podczas warsztatów u Liliany czyli: kompletną ekspresję uczuć w postaci ruchu. Swiadome tworzenie form ciała, które bezpośrednio wypływają z tej częsci w nas która jest najpiękniejsza. (Są dwie rzeczy za którymi głęboko tęsknie bedąc w drodze: to kulki petong i warsztaty tańca.) Medytacja w ruchu, pogłębianie siebie wewnątrz poprzez ruch. Po półgodzinnym transie nastąpił czas na relaks i przeżycie własnej śmierci.. Przeżyłem i czuje się świetnie.

Swami Ji i portet Osho

Exstazy

Today our knowlegde has expanded greatly with the help of science and technology. But knowlegde regarding our own mind, our deep nature, is still limited in the Western world. This is because consiousness is formless and cannot be touched and so cannot be measured with instruments. It can only be known through meditation and other methods.

His Holiness The Dalajlama

Dzisiaj zaczął się meditation camp czyli intensywny kurs medytacji. Kurs będzie trwać trzy dni. Wszystkie prowadzone medytacje oparte są na metodach Osho czyli medytacji dynamicznej. Nie sądziłem że będzie mi dane uczestniczyć w takich szalaństwach. Celem medytacji jest wyrzucanie emocji, uwolnienie się od myśli i doprowadzenie umysłu do stanu ciszy. Medytacja dotychczas kojarzyła mi się z zazenem czyli „po prostu siedzeniem” w pozycji i ogniskowaniem umysłu na oddechu. Shikantaza bo tak się nazywa w zen koncentrację na oddechu jest najwyższą formą medytacji w Buddyżmie. W metodzie Osho jest to ostatni etap medytacji jednak nie przykłada sie dużej wagi do formy ciała. Dzisiejsza medytacja zawierała m. in. 15 minutowe sesje, w której uczestnicy (przyjechało 6 hindusów) wprowadzali się w stan świadomego szaleństwa. Szaleństwo to polegało na jak ja to nazywam spastykowaniu („Dogma” Von Triera) czyli wykrzywianie twarzy, członków na wszystkie możliwe poziomy, dzikim śmiechu, płaczu, ciągłym mówieniu w myślonym języku. Pozwolenie ciału na odbiorze bezpośrednim tego co dzieje się w umyśle. Pozwolenie na naturalny ruch kompletnie bez udziału myśli. Wszystko to, aby zburzyć schemat funkcjonowania umysłu, aby wprowadzić umysł w stan absurdu, zapędzić w róg i opanować. Następnym ćwiczeniem był śmiech. Nieustający dziki i kompletnie irracjonalny śmiech. Kompletne rozluźnienie ciała a szczególnie brzucha. Ta część trwała 15 minut i wierzcie mi nie jest to proste śmiać się bez powodu przez 15 minut.(w Bombaju jest sekta, której uczestnicy zbierają cie codzinnie o 7 rano w wyznaczonym miejscu na zbiorowy śmiech wierząc że jest to jedna z dróg prowadzących do oświecenia) Po takich sesjach następuje najwazniejsza część czyli medytacja w ciszy. Zamrożenie ciała w jednej pozycji i spalanie wewnętrznym ogniem wszystkiego co się pojawia w umyśle. Be just the watcher, let go (w głowie dzwonią mi słowa Swami Ji); obserwacja i koncentracja na oddechu. Swami Ji mówi, że medytacja dynamiczna jest najbardziej efektywną formą medytacji, która najszybciej przynosi efekty. Osobiście średnio mi leży. Wszystkie ćwiczenia robi się na maxa (full force) z pełną siłą. Po dzisiejszej sesji ledwo mówie, ale nauczka dla mnie że można działać z pełną siłą i jednocześnie oszczędzać siły. Osobiście wolę yogę, rozlużnienie ciała poprzez assany i pranajanę a potem medytacje w ciszy. Assany to pozycje, postawy ciała, które rozciągają ciało, prowadzą do lepszej cyrkulacji krwi i energii oraz stanowią jak to określił Swami Ji podstawę do duchowego rozwoju. Ciało jest świątynią ducha, aby duch mógł iść do góry potrzebuje sprawnego ciała. ( w Polsce mówimy w zdrowym ciele zdrowy duch). Praca nad ciałem, zwiększanie fleksybilności ciała jest równoczesną pracą nad duchem. Proces zachodzi również w drugą stronę . Przykładowo jeśli jestem spięty wewnątrz od razu moje ciało staje się bardziej zbite i trudniej jest mi się rozciągnąć. Jak patrze na ruchy Swami Ji przypominają mi elastyne, jest całkowicie miękki w ruchach i w ciele. Chand Ram (mój nauczyciel w Delhi) jest przy nim jak kawałek drewna. Nie mam zamiaru umniejszać zalet Chand Rama jako jogina ale jest to nauczyciel który nie poświecił całego życia na yogę i prowadzi zycie rodzinne jest jak miękki patyk. Mimo to jako nauczyciela Yogi bardziej cenię Chand Rama. Zdecydowanie jest lepszym metodykiem i wszystkie assany robi z większą dokładnością. Podczas gdy u Chand Rama rozgrzewka trwa pół godziny i następna godzina to assany i pranajama to Swami Ji wszystkie ćwiczenia z Assanami potrafi zrobić w ciągu 30 minut.

Swami Ji

Wczoraj zaczynając rozgrzewkę widząc moje problemy z rozciąganiem kolan do pozycji lotosu powiedziałem że raczej w tydzień nie uda mi się zrobić tej pozycji (Swami Ji na początku mojego przyjazdu powiedział że w tydzień spokojnie rozciągne się do lotosu). Zdaje się że wjechałem mu na ambicję bo po 15 minutach siedziałem pierwszy raz w życiu w tej królewskiej pozycji. Chwila właściwego rozciągania z dobrym nauczycielem .. Sposób rozgrzewki jak całą metodę medytacji ma również dynamiczną. Yogę zaczynamy praktykować o 7 rano zaczynając od tańca. Dynamiczna muzyka i dziki taniec. Potem chwila przerwy i czas na Assany. Po pozycjach pranajana czyli ćwiczenia oddechowe. Tą część szczegónie cenie, pozwala na uwolnienie emocji, brzucha, lepszą koncentrację, pogłebienie oddechu i napowietrzenie ciała. Oczywiście medytacja w ciszy, zazen jest za najwyższą formą praktyki. Wszystkie dodatkowe metody to wspomagacze ułatwiające lepszą koncentracje i bardziej świadome zejście do ciała.

Trzeci dzien w Asramie. Jak zwykle zycie i splot okoliczności zaskakuje owocnością. Niby coś nie idzie po myśli a wydaje piękne owoce.

Trzeci dzień powoli mija. Jestem w Asramie w Bimtal, Asram prowadzony jest w duchu Osho. Wstaje przed 7 aby zaczać poranną sesje yogi i medytacji, około 11 siadam w swiatyni aby wysłuchać dyskursu Osho nagrywanych 20 lat temu Około 6 cicha medytacja; godzinny zazen.

W tym momencie siedze na werandzi, przede mną rozciąga się widok na góry i lasy. Całkiem przyjemne miejsce, aby się odciąć na moment od cywilizacji, pomedytować w ciszy i nabrać wewnętrznej przestrzeni.

Bhimta

Dotarłem w końcu na miejsce kilka dni później niż planowałem i w inne miejsce, ale pozwólmy dziać się rzeczom. Miejsce w którym obecnie się znajduje to Bimtal, mała wioska połozona u podnóży Himalajów. Mieszkam w małym asramie Osho prowadzonym przez Swami Om Prakesh, w którym oprócz guru Swami Ji mieszkają Prejmorsa (kucharka) i Ramawam (starszy Pan) . Kameralnie, ale na pewno urokliwie.

Prejmorsa (Mami) z Kadziri (ukochaną psiną)

W ostatnim tygodniu zrobiłem prawie 5 tyś kilometrów, spędzając w pociągu w sumie dwa i pół dnia. Troszkę chaotyczny początek wyjazdu z Delhi Pierwotnym celem była wioska leżąca pod Bombajem Ganeshpuri. a konkretnie asram SidhaYogi. Kiedy dotarłem na miejsce okazało się że jest to miejsce wyłącznie dla członków stowarzyszenia i jeśli chcę uczestniczyć w jakichkolwiek aktywnościach muszę najpierw zarejestrować się w Polsce i dostać zaproszenie. Jedyne co mogli mi zaoferować to po otrzymaniu przepustki mogłem wejść do światyni na krótką ceremonię arti. Małe rozczarowanie, ale rozumiem, podobnie to ma się z Różokrzyżowcami, że aby wejść do wspólnoty trzeba przejść konieczny proces inicjacji i swoistego rodzaju sprawdzenia intencji początkującego. Chociaż na skale Indie taka zamkniętość i elitarność jest prawdziwie fenomenalnym zjawiskiem. Mimo wszystko Szacunek..

Jakoś nie było weny, aby robić zdjęcia asramu w Ganeshpuri. Jedyne co przyciągnęło moją uwagę to ceglarnie znajdujące się na obrzeżach miasta.

Guru Nityananada; założyciel lini Sidha Yogi (portret umieszczony na budynku szkolnym)

Po jednodniowej wizycie w Ganeshpuri pojechałem z powrotem do Bombaju i spędziłam tam dwa dni, które bardzo miło mnie zaskoczyły. Podczas poprzedniej wizyty w Indiach miasto ominąłem dużym łukiem ze względu na ceny i niechęć do zatłoczonych indyjskich konglomeracji i co za tym idzie ciągłej walki z naganiaczami, wzmożonej czujności i koncentracji co się dzieje dookoła. Poza tym widziałem już kilka wielkich miast w Indiach i do kolejnego niespecjalnie mnie ciągnęło szczególnie że Bombaj należy do najdroższych miast w Indiach. A tutaj taka miła niespodzianka. Bombaj to prawdziwa bomba różnorodności największy melanż kulturowy w Indiach. To także najbogatsze miasto w Indiach liczące 16 mln mieszkańców z największymi skupiskami slamsów. W sumie w Bombaju spędziłem dwa dni. Pierwszy dzień przeleżałem w łóżku bo oprócz książek i kilku pamiątek z Ganeshpuri wywiozłem mdłości i problemy żółądkowe. Drugi dzień spędziłem na exploracji miasta. W ciągu 10 godzin zwiedzania zobaczyłem może jedną piątą tych rzeczy, które trzeba w Bombaju odwiedzić. Część miasta, w której przebywałem to w większości miasto budowane w stylu wiktoriańskim a na ulicach double-deckery czyli piętrowe autobusy. Atmosfera jak na wyspach brytyjskich z tymże temperatura dochodziła 40 stopniu, a na ulicach rozstawieni byli sprzedawcy kokosów, które jak nic na świecie gaszą pragnienie w upalny dzień.

Poniżej typowa zabudowa Bombaju

W świątyni dżinistów

Na zdjęciu para starców, która przypomina Mahatme Gandhi z jego życiową podporą Kasturbą. Bardzo lubie to zdjęcie, mimo wielu technicznych niedociągnięć ma klimacik.

Mani Bhavan, dom w którym przez 20 lat przebywał Mahatma. Tutaj w 1919 roku ogłoszona została sadyagraha (insistent on true) czyli polityka biernego oporu przeciwko brytyjczykom.

Z ciekawszych rzeczy w Bombaju to niewątpliwie meczet Haji Ali leżący na małej wysepce oddalonej od brzegu około 200metrów do którego prowadzi coś na kształt betonowego molo. Prawdziwa wędrówka przez morze.

Podczas spaceru po bazarze Kalbadevi moją uwagę przyciągnęli tzw. kuli czyli ludzie zajmujący się transportem towarów.

Dwa miesiące minęły. Czas jak zwykle zaskakuje szybkością przemijania. Słucham właśnie jakiejś techniawy mieszając z hinduskim disco penjabi. Zdaje się, że gusta muzyczne mocno mi się ostatnio pozmieniały. Jutro ostatni dzień praktyk. Owocne te dwa miesiące były i minęły w poczuciu względnego bezpieczeństwa i stabilizacji. W ciele małe napięcie przed zbliżającą się niewiadomą. Teraz dopiero się zacznie… Co mi dał ten pobyt oprócz kilku umiejętności biurowych, to na pewno ponowną fascynację Indiami. Przed wyjazdem obawiałem się Indii pamiętając swoje zmęczenie jakie czułem pod koniec ostatniej wyprawy. Ten pobyt to jak uzupełnianie braków z poprzedniego wyjazdu. Poznawanie rzeczy, które świadomie były nieruszane w trakcie ostatniej podróży. To także pobyt w Delhi przez tak długi czas, poznawanie miasta od podszewki. Mam tu już swoje miejsca, swoich ludzi, restauracje, miejsca gdzie serwują najlepszy czai .. Delhi nieodzownie będzie mi się kojarzyć z parkiem Nehru i pierwszymi lekcjami Yogi z Chand Ramem.

Chand Ram podczas odpoczynku..

Pierwotny plan był taki, że marcu jadę do Aśramu Osho pod Rishikesh, jednak kilka dni temu wszystko się poprzewracało i zamiast na północ wyruszam na południe; do Bombaju konkretnie do miejscowości pod Bombajem Ganeshpuri. Tam znajduje się asram Sidha Yogi. Znów w moje życie wkroczył jak się ostatnio śmieje mój osobisty moderator życiowy Lilii ( Śle całusy…). Osoba przez i dzięki której czasem nawet bez fizycznej obecności tyle się zmieniło w moim życiu i tylu wartościowych ludzi poznałem.

Ostatni dzień w Ambasadzie

Ostatni tydzień to znów dzięki Chand Ramowi wizyty w nowych miejscach i poznawanie niezwykłych ludzi. Wspomnę może Sunila Dutt. Jest to artysta; malarz, który tworzy niesamowite obrazy. Człowiek o złotym sercu którego w miarę możliwości chciałbym promować. Zamieszczam odnośnik na stronie, na którym znajduje się kilka jego obrazów. Szukam galerii może w Poznaniu może w innym mieście, która by była zainteresowana współpracą. Może znacie kogoś…???? Cena obrazu 100$. Sam posiadam już dwa.

„Roots and wings” Sunil Dutt Mumgain 05

(Ten obraz jest moim ulubionym, którego zreszta stałem sie szczęśliwym posiadaczem. Kojarzy mi się z wędrowcem wschodu idącym po swoją perłę.. I to słońce w środku, które czuwa nad wędrowcem i białe ptaki … i syrena .. hmmm)

Wczoraj wraz z Chand Ramem pojechaliśmy do Haryany odwiedzić kilku jego znajomych i członków rodziny. Celem wyjazdu miało być pokazanie mi jak wygląda typowa wieś w Indiach. Jak to określił, to co widziałem widziało może 1% turystów odwiedzających Indie. Odwiedziliśmy m. in. Gurukul, tj. ashram szkołę, w której przebywało około 50 chłopaków. Gurukul oznacza miejsca gdzie uczy się sanskrytu i yogi edukując no właśnie kogo …przyszłych guru?. Chand nie potrafił mi odpowiedzieć co robią te chłopaki, które kończą tą szkołę. Na pewno są wykształceni w tradycyjny sposób. Poniżej zamieszczam kilka zdjęć. Miejsce wywarło na mnie ogromne wrażenie niestety byliśmy tam może 20 minut i musieliśmy jechać dalej więc niestety tylko kilka ujęć a miejsce na fotoreportaż doskonałe.

Guru Gi czyli tutejszy nauczyciel yogi i sanskrytu

Wczoraj Czand Ram zabrał mnie na Indyjskie wesele. Może zacznę od tego, że było to Arrenged Marriage, czyli wesele aranżowane. Była to jedna z najsmutniejszych ceremonii jakie w życiu widziałam. Czy możecie sobie wyobrazić, że panna młoda poznała swojego męża na weselu. Przecież mamy XXI wiek, a aranżowane małżeństwa w Indiach to norma. W większości publikowanych gazet znajdują się ogłoszenia matrymonialne. Kandydat, kandydatka podaje na początku, tzw. background społeczny czyli kaste i pochodzenie rodziny, następnie posag jaki może wnieść do związku oraz oczywiście jakie wymagania musi spełniać druga połowa. W Indiach mówi się, że małżeństwa te rzadziej kończą się rozwodem niż małżeństwa z Miłości. Powód może być prosty, zawarcie takiego związku jest dosłownie biznesem zawieranym między dwoma rodzinami. Każda z rodzin szczególnie ta od strony panny młodej musi wnieść ogromne aktywa do związku często jest to samochód, dom, motor. Można sobie wyobrazić pod jaką presją są ci młodzi ludzie. Wszystko pieczętowane jest ceremonią ognia, którą prowadzi kapłan Bramin, podczas której młoda para okrąża siedem razy ogień. Ślub w którym miałem przyjemność uczestniczyć zaczął się po 21, sama ceremonia około 24. Całość zakończyła się po 1 w nocy.

Jak zwykle w takich sytuacjach przyjąłem rolę aktywnego obserwatora czyli fotoreportera. Przed weselem poszedłem do fryzjera, założyłem najlepsze szmaty jakie posiadam i na weselu mylili mnie z Beckhamem. Jak to mój fryzjer określił zrobimy ci funky style. Efekt piorunujący.

Fotografia daje niesamowite możliwości obserwacji , łatwiej chłonąć sytuację. Wizjer aparatu budzi zmysły, to trochę jak polowanie, ale czy możliwe jest polowanie bez strzelby? To pytanie czy możliwe jest utrzymywanie takiej czujności i koncentracji w życiu codziennym bez aparatu. Buddysta zen powiedziałby – i o to właśnie chodzi.

Mówi się, że Indie to biedny kraj. Czand Ram zawsze mnie poprawia, to nie Indie są biedne, ale ludzie. Jak się pojedzie na obrzeża miasta, powstaje tam setki nowych budowli. Jeżdżąc po Delhi, w każdej napotkanej dzielnicy znajdują się potężne centra handlowe a ceny wyższe niż w Polsce. Statystyki podają ze ponad 70% populacji żyje w ubóstwie (niecałe 2$ na dzień) Następne 20% to tak zwana klasa średnia, 5% to tzw. top end , czyli naprawdę bogaci ludzie.

Jak to sie mówi: chłopaki napierdalały na całego (jak patrzę na to zdjęcie dech mi zapiera, ta niesamowita siła wzroku..)

Chwila napięcia: pierwsze spotkanie

Ceremonia Ognia