Wkrotce tekst

Co tu pisac, jest tylko jedno takie miejsce na swiecie: Cataratas de Iguazu !!!

Po kilku dniach na lodzi i w autobusach znowu jestesmy w Argentynie. Mysle ze przejechalismy z malymi przerwami  6-8 tysiecy kilometrow.  Znowu czuc europejski klimat, na ulicach dobre samochody, gubimy sie w tlumie bialych, na kolacje kuchnia wloska, w kawiarniach prawdziwa kawa i oczywiscie yerba mate..

Esquel było tylko bazą wypadową na kolejny szlak, miejscem na uzupełnienie zapasów i nocleg. Następnego dnia Estuban ruszył swoją drogą, my zaś wraz z parą niemieckich studentów spędziliśmy kilka dni w Parku Narodowym Los Alerces.

W parku – pięknie. Natura tutaj jest oszałamiająca. Andy są ogromne. Z punktu widzenia małego człowieczka, jakim czuję się w ich obliczu, wydają się być bezkresne i niesamowicie urozmaicone. Jeziora wielkie i małe, błękitne, turkusowe, czasem szare, a czasem niemal czarne, położone raz wyżej, raz niżej. Rzeki, strumienie, wodospady, zbocza strome i łagodne, nagie i kamieniste, porośnięte drzewami, krzakami, trawami, porostami, pokryte śniegiem. Drzewa stare i młode, krzewy, kwiaty, trawy, mchy, lasy, polany i łąki. Wielobarwność, ciągła zmienność krajobrazu jaką obserwujemy podczas jazdy autobusem, pieszych wędrówek, czy po prostu będąc w jakimś miejscu nie da się porównać z niczym innym.

W Los Alerces zafundowaliśmy sobie kilka treków, weszliśmy na jeden szczyt (zaledwie ok. 1700m, ale dla mojej skromnej osoby było to spore osiągnięcie), pospacerowaliśmy wzdłuż kilku brzegów jezior, głównie poprzez lasy. Wciąż góra dół, góra dół i nie wiem dlaczego, nie ważne w którą, stronę szliśmy – tam, czy z powrotem – zawsze wydawało mi się, że w tę stronę, w którą właśnie idziemy droga dłuższy czas wspina się pod górę. Piękne poranki, wspaniałe zachody słońca i rozgwieżdżone niebo nocą. Nigdy nie widziałam tylu gwiazd. Leżąc na małym molo nad Jeziorem Verde oglądaliśmy nad nami czerń usianą miliardami malutkich i jeszcze mniejszych jaśniejących punktów, czasem tak blisko siebie, że kolor nieba stawał się bliski szarości. Jakbyśmy byli bliżej wszechświata.

Przyznać jednak muszę, że choć kontakt z przyrodą jest mi bardzo bliski i często żyjąc w mieście, moja dusza wychowana w puszczy tęskni za lasem, w pewnym momencie na otaczające mnie cuda natury przestałam patrzeć tak szeroko otwartymi oczyma jak chociażby miesiąc temu. Na jakiś czas znów zatęskniłam za miejskim ruchem i ożywieniem. Wojtek podobnie, a może nieco silniej ciągnął do miejsc bardziej zaludnionych, bliższych jego reporterskiej żyłce. Tak więc po kolejnych kilku dniach w parku, po kilkunastu godzinach w autobusie wylądowaliśmy w bardzo turystycznym, dużym mieście Bariloche. Tu przywitaliśmy Nowy Rok.

Wieczór udany, z dobrym, wielokulturowym jedzeniem, z odrobinką czegoś mocniejszego i z tańcami ( jak ja tęskniłam za tańcem). Wieczór rozpoczęliśmy w fajnym hosteliku, w którym zamieszkaliśmy na dwie noce. Jak inni goście przygotowaliśmy jakąś typową dla naszego kraju potrawę – wybraliśmy pierożki, choć przygotowując je (chyba zwłaszcza Wojtek wałkujący ciasto butelką po piwie) zachodziliśmy w głowę, czemu nie zdecydowaliśmy się na placki ziemniaczane. Potem było wspólne jedzenie, picie, mało spójne odliczanie i toast, a później znów picie i jedzenie. W Bariloche nie ma sztucznych ogni, bo wszędzie wokół są ogromne połacie lasów i ta zabawa stwarzałaby zbyt duże, zupełnie zbędne niebezpieczeństwo. Ludzie też nie wychodzą na ulicę radośnie i hałaśliwie witając nowy rok. Wszystko odbywa się w domach i hotelach. Dopiero później wszyscy, niczym w sobotni wieczór ruszają do klubów i dyskotek, gdzie często skupieni tłocznie przed drzwiami czekają jeszcze na otwarcie (zwykle o godz. 1:30 – 2:00 w nocy). Podobnie czekaliśmy my, by później wbiec do klubu wraz z tłumem rozwrzeszczanej gawiedzi wprost na parkiet i szaleć w tańcu kilka godzin (nie jest to czas mojej najlepszej kondycji, więc tych kilka to było raczej mniej niż więcej, ale wystarczyło i mi i Wojtkowi).

Następnego dnia, zebrawszy się w południe z pościeli zafundowaliśmy sobie rowerową wycieczkę wśród jezior Bariloche. Miły dzień, piękne krajobrazy, ale myślałam że zagryzę Wojtka, kiedy około dwudziestej poinformował mnie, ze mamy przed sobą jeszcze jeden stromy podjazd. Szczęściem dla niego żartował.

Bariloche zostawiliśmy z początkiem następnego dnia . Znów pozwoliliśmy wielu godzinom minąć w autobusie i na przejściach granicznych. Wieczorem w słodko – mdlącym zapachu alg i portowego wybrzeża zarzuciliśmy nasze plecaki na plecy w Ancud. Kolejne dni spędzamy na Wyspie Chiloe, ale o tym w następnym wpisie.

Czas Bożego Narodzenia nadszedł bez wielkich przygotowań i przemknął szybko pozostawiając miłe wspomnienia. Wśród długich słonecznych dni, krótkich zimnych nocy, we wszechobecnym silnym wietrze, z soczystymi świeżutkimi czereśniami w ustach, wciąż na nowo trzeba było budzić w sobie nastrój nadchodzących i trwających świąt. Bez drzewka, bez karpika, ale z barszczem, pierożkami, baraniną i co najważniejsze w gronie przyjaznych sobie ludzi wśród śmiechu i rozmów spędziliśmy ten wyjątkowy czas.

Przedstawię uczestników zdarzenia było ich kilku.

Perito Moreno – miasteczko, w którym zatrzymaliśmy się na chwilę, żeby zobaczyć pobliskie malowidła w Jaskini Rąk (Cueva De Los Manos), a które stało się najdłuższym przystankiem w całej naszej dotychczasowej podróży. Miejsce, które przestaje być ciekawe po przejściu jedynej głównej ulicy, wzdłuż której się rozciąga, całkowicie opustoszałe w czasie sjesty, tlące się życiem przed i po niej, miasteczko, do którego wróciliśmy żeby spędzić tam Boże Narodzenie 2008.

Mini Camping Raúl – miejsce , w którym nasz namiocik stał ponad tydzień, gdzie zapłaciliśmy za jedną noc, bo jako Amigos gospodarza po pierwszej nocy mogliśmy już być tylko jego gośćmi, gdzie żywiliśmy się do syta na koszt gospodarza i któremu w zamian staraliśmy się zafundować choć kilka typowo polskich potraw (cenił je sobie bardziej nić kuchnię francuską).

Raúl – nasz Amigo i nasz gospodarz. Człowiek jedyny w swoim rodzaju, który przez te kilka dni zasłużył na osobny wpis pod tytułem „Raúl”

Sergio – przyjaciel Raula. Poznali się nie dalej niż miesiąc temu, kiedy Raul poprosił Sergia o pomoc w sprzedaży cennej książki „Martin Fierro”, którą odziedziczył po matce. Sergio jest z pochodzenia Argentyńczykiem i rozumie mowę Raula!!!! Podróżował sporo po kraju i po świecie. Od dwóch miesięcy mieszka w Perito Moreno i chyba na razie tam zostanie. Człowiek inteligentny i posiadający poczucie humoru. Służył nam cenną pomocą jako tłumacz.

Estuban – belgijski rowerzysta, sobowtór Brada Pitta. Dołączył do naszego towarzystwa przypadkiem, akurat wpadł do kuchni, gdy jedliśmy pieczeń baranią dzieła naszego gospodarza i przysiadł się. Rano miał wyjeżdżać, został trzy dni. Wegetarianin jedzący mięso, pacyfista nie znoszący sztucznych ogni, wielbiciel dzieci, podróżnik od sześciu lat zwiedzający świat zwykle bez mapy i z dala od głównych szlaków.

Glen – towarzysz podróży Estubana. Cichy Francuz, nie zwykły wiele się odzywać, jednak z bardzo przyjemnym poczuciem humoru, jak już zdarzyło mu się odezwać. Nie od razu zapałaliśmy do niego sympatią, nic nie mówił, twarz z reguły miał zaciętą, milczącą, wyglądał bardziej na oficera ss niż francuskiego informatyka. Minął dzień i wszystko się zmieniło na plus. Planuje objechać świat na rowerze, ma na to ok. 4-5 lat.

Cordero – baranina, którą Raul przyniósł do kuchni w postaci całej, wypatroszonej i obdartej ze skóry owcy (razem z Wojtkiem załatwiali ten zakup co widać na jego zdjęciach), a następnie poporcjował i przyrządzał nam całe święta, wciąż, z nieustającym zapałem częstował: „quieres cordero? … meeeeeee…” (tłum. wł. „chcesz baraniny? ….. meeeeeee…..”). W trakcie tych świąt zjedliśmy ich całe kilogramy.

Pierożki – oj z nimi było ciężko. W Patagonii, a już na pewno w Perito Moreno nie znają kapusty kiszonej, zaś dobycie suszonych grzybów zakrawa o miano cudu, którego nam doświadczyć się nie udało. Robiłam więc kapustę o smaku kiszonym przy pomocy vinegre, kwasku cytrynowego i przypraw. Wojtuś przyrządził nadzienie ruskie zmodyfikowane przy użyciu mozarelli, bo twaróg jest też pojęciem raczej nie znanym. Ugniotłam ciasto, Wojtek z Estubanem dzielnie pokleili pierożki, które gotowe wszystkim bardzo smakowały.

Do tego wszystkiego był barszcz czerwony, placki ziemniaczane (może nie jest to typowa potrawa świąteczna, ale przypomina znane z domu smaki i co ważne, zdołaliśmy zdobyć do niej wszystkie składniki), była też pieczeń barania i wino. Przyjemna, przyjacielska, bardzo wesoła i obfita wigilia. Po kolacji zaś wszyscy poszliśmy do kościoła, bez względu na wiarę i przekonania, każdy chciał zobaczyć jak to jest po argentyńsku, każdy oprócz Raula, który został w domu.

W kościele były śpiewy i odczyty z Pisma Świętego głosami kobiet, był ksiądz i normalna msza. No może prawie normalna, bardziej na luzie, swobodniej, bliżej. W trakcie mszy wbiegł pewien człowiek i zaczął nam rozdawać ulotki różnej treści, głównie innego spojrzenia na wiarę, zaraz go wyprowadzono – siłą, bo wykrzykiwał swoje prawdy próbując zostać. Msza toczyła się dalej, na koniec, ksiądz wypowiedział kilka słów nad plastikową nagą laleczką mającą symbolizować dzieciątko, bardzo typową dla sklepów z zabawkami i wszyscy podchodzili ją ucałować, przed włożeniem do żłobka. Pozwoliłam sobie pominąć tę część wieczoru i od razu udaliśmy się do drzwi, tam całusem w policzek pożegnaliśmy księdza (tu nie było innego wyjścia – drzwi były jedne). Po tym akcencie wróciliśmy do naszego campingu, a tam…….

Raul czekał na nas przed bramą wystrojony w garnitur, krawat i swoje nieco przyduże buty. Cały rozpromieniony zaprosił nas do kuchni, a tam na stole wśród gałązek porzeczki usianych czerwienią swoich owoców i zielenią liści stały talerze z ciastami, owocami i innymi smakołykami. Wszyscy bez wyjątku byliśmy bardzo przyjemnie zaskoczeni. Raul promieniał ze szczęścia zadowolony ze swojej niespodzianki. Jedliśmy słodkości, piliśmy cydr (musujące wino z jabłek), śmialiśmy się i rozmawialiśmy. O północy niebo nad Perito Moreno rozjaśniło się sztucznymi ogniami. Zdezorientowane, przerażone psy biegały próbując znaleźć sobie schronienie. Esteban odłączył się od nas w akcie protestu przed tym bezsensownym szaleństwem. Cała reszta, w tym my staliśmy i podziwialiśmy. Było pięknie i kolorowo. Feliz Navidad!

To były naprawdę miłe Święta i przyjemnie spędzony czas, choć tęsknota za rodzinami i bliskimi grała w naszych sercach.

Fot. Edi, obróbka: Wojtek

W kuchni swojego campingu, która jest jego obecnym domem ma kilka zeszytów, w których znajdują się wielojęzyczne wpisy turystów, którzy go odwiedzili. „Wspaniałe miejsce, wspaniały facet. Myślałam, że mówię dużo, ale ten facet mnie przebił. Jeśli zostaniesz na jego campingu, pozwól, aby zrobił ci manicure.“ – tak jeden brzmi wpisów z zeszytu Raula napisany przez pewną Angielkę. W innym czytaliśmy: „Raul to poważny czubek, kompletny wariat, jakich mało. Poczekajcie aż Was nakarmi, to szczęki Wam opadną i wszystko total gratis“ .* Raul dba o to, aby każdy wpisał mu choć parę słów, a potrafi być przy tym niesamowicie przekonywujący, tak więc można tam znaleźć słowa po japońsku, hebrajsku, polsku, rosyjsku, angielsku etc. Większości z nich gospodarz nie rozumie, zna jednak wszystkie i każdy nowy turysta jest zmuszany do obejrzenia wpisów innych gości swego kraju, którzy byli tam przed nim. Niemal wszystkim wykwita wtedy uśmiech na twarzy, wpisy bowiem bywają bardzo zabawne.

Faktem jest, że Raúl stwarza wrażenie człowieka naiwnego, zdziecinniałego, szalonego. Karmi, poi, czasem nawet robi manicure i często nie oczekuje nic w zamian. Nie wynika to jednak z naiwności – robi to bo chce, bo dostaje coś w zamian, kto nie chce patrzeć, nie widzi. Raúl uwielbia kobiety lubi na nie patrzeć, z nimi rozmawiać i ich słuchać -nie podejrzewam go oczywiście o podglądanie choć zdarzyło mu się opowiadać historię o naprawianiu instalacji tuż przy okienku łazienki w czasie, gdy prysznic brała pewna piękna kobieta – przezabawna historia w rodzaju naprawy radia, w którejś z części „Samych Swoich” („Nie ma mocnych”?). Myślę że stąd też manicure i inne zabawne zdarzenia, o których może nie będę się rozpisywać. Nie powiem o nim w tym wszystkim jednak złego słowa, nie ma w tym żadnej perwersji, ani niesmaczności, myślę, że każda kobieta (i mężczyzna oczywiście) mogą czuć się przy nim bezpiecznie. Raúl jest bardzo gościnny i jeśli kogoś lubi dzieli się z nim tym co ma, to kultura tego kraju, jego wydaniu nieco przerysowana. To świadomy człowiek, wesoły i smutny zarazem. Jego przyjaciel tłumaczył nam kilka z jego poematów i wierszy, są naprawdę głębokie i dotykające sensu wielu rzeczy. Raúl wygląda na szaleńca ale szaleńcem nie jest.

Urodził się w latach czterdziestych. Patagonia i Prowincja Santa Cruz to jego dom, tu jest jego rodzina, do pracował dopóki nie poszedł na duuużo wcześniejszą emeryturę i tu osiadł w rodzinnym miasteczku. Za młodu był żołnierzem, później policjantem. Myślę, że musiał wyróżniać się wśród kolegów, bo jeszcze przed trzydziestką był już drugim w kolejności ważności policjantem w prowincji (podejrzewam, ze coś w rodzaju zastępcy komendanta). Musiał też być bardzo uczciwy i może chciał naprawiać świat, bo też krótko po trzydziestce przeszedł na emeryturę ledwie odratowany od ciągnącej go już za sobą śmierci, po próbie zabójstwa będącej aktem zemsty. Raul rozpracował największy w prowincji gang, któremu jak się okazało, ku jego nieszczęściu przewodził, lub co najmniej, którego członkiem był jego zwierzchnik. Młody policjant wykrył to i złożył zeznania oraz dowody przed prokuraturą. Zanim burza na dobre zdążyła się rozpętać pewnej nocy gdy Raúl wracał do domu został postrzelony, gdy upadł, jego własną bronią, ktoś roztrzaskał mu czaszkę, na szczęście ten nie stracił przytomności i przeturlał się, gdy jechał na niego samochód sprawców. Po tym zdarzeniu przeszedł operację mózgu, bo od uderzenia rozwinął mu się wielki guz. Bliski stanu agonii trwał w śpiączce przez dwa miesiące. W tym czasie odkryte przez niego przestępstwa zdążyły zostać zatuszowane i nikt nie poniósł kary. Wybudzający do życia Raúl został zaś potraktowany sporą porcją elektrowstrząsów, które nie stanowią części leczenia tego typu uszkodzeń ciała, a następnie osadzony w zakładzie dla umysłowo chorych, bo przecież taką historię mógł stworzyć tylko szaleniec. Do dnia dzisiejszego zostały mu blizny od postrzału, od operacji mózgu oraz od koła samochodu, które poszarpało mu nogę i połamało kości. Niesamowita jest pamięć tego człowieka, pamięta każdy szczegół, datę nazwisko, podejrzewam, że pamięta też twarze Tyc,h którzy mu to zrobili, a minęło już ponad trzydzieści lat.

Ciało Raula nosi co najmniej jeszcze jedną bliznę. Dla mnie jej historia wydała się jeszcze bardziej nieprawdopodobna i makabryczna. Właściwie jest to historia trójki turystów (Raul nie pamięta dokładnie: był chłopak i dwie dziewczyny, chłopak był prawdopodobnie z Niemiec), którzy niefortunnie na samym początku lat dziewięćdziesiątych zderzyli się jadąc autem z autem kierowanym przez miejscowego sędziego, który zresztą niewzruszenie do dnia dzisiejszego piastuje swoje stanowisko w Perito Moreno. Sędziemu nie stało się nic, turyści zaś w stanie ciężkim….. zostali dobici, a ich ciała spalone. Sprawę wyśledził Raul z pomocą swojego znajomego. Tym razem nikt Raula nie próbował zabić, jego ręka jednak została zaopatrzona w pokaźną bliznę, którą pozostawiła piła motorowa używana przez samego sędziego. Tyle szczęścia Raula, że tego dnia przy wspólnym przycinaniu drzewek był grubo ubrany, a piła zapchała się szmatami zanim całkowicie przecięła kość. To oczywiście był przypadek i wszyscy w to wierzą i nawet Raul zapewnie oficjalnie w to wierzy, ale swoje wie.

Na ile historie są prawdziwe, na ile to majaki szaleńca, nie wiem. Są jednak rzeczy na niebie i ziemi …. Więc dlaczego prawdziwymi by być nie miały. To zaś co myślą inni jest może mniej warte niż zdrowie i bezpieczeństwo rodziny.

Po tych zdarzeniach Raul na dobre zaczął tworzyć i wyjął z szuflady to co spod jego pióra wyszło wcześniej. Od 2004 r. wydał trzy zbiory poezji, głównie narodowej, politycznej, ale już wcześniej jego dzieła znalazły swoje miejsce we wspólnych wydaniach z innymi twórcami. Dziś potrafi z pamięci wyrecytować wszystkie swoje wiersze, choć te mają często wiele strof. Kilkakrotnie recytował nam w zawrotnym tempie całkowicie niezrozumiale to co napisał. Jednak dopiero tłumaczenie, które zaserwował nam Sergio, pozwoliło mi wyrobić w sobie szacunek i inne spojrzenie na Raula i jego świat.

Czegokolwiek by nim nie powiedzieć to człowiek bardzo przyjazny. Co dzień odwiedza go wielu znajomych z miasteczka, albo po warzywa, które Raul hoduje w swoim ogródku, i które hojnie rozdaje, albo po prostu porozmawiać. Do tego każdego tygodnia przewija się przez jego Mini Camping wielu turystów, z których jednych lubi bardziej, a drugich mniej. W przyszłości chciałby mieć hotel i wcale nie wydaje się to nieprawdopodobne.

Jest w posiadaniu unikatowej książki, którą zamierza sprzedać za 100 tys. dolarów (Sergio, który ma głowę bliżej karku niż Raul, twierdzi , że to zupełnie prawdopodobne). Poza tym jego rodzina jest raczej majętna i zapewne jeśli tyko zachce środki na swój cel znajdzie.

Przedziwne były te dni u Raula, na zmianę dobre i nieco mniej udane. Wspomnienia jednak pozostały miłe, a my mamy naszego Amigo w Prowincji Santa Cruz, gdzie ma on wielu przyjaciół.

*- tekst i tłumaczenie autorstwa Wojtka

Niezaprzeczalnym faktem jest jednak to, że dzięki temu, nieco zdziwaczałemu, nieco szalonemu, ale przede wszystkim przesympatycznemu człowiekowi następnego dnia rano (to już był czwartek) siedząc w ciężarówce zmaltretowanego dzień wcześniej przez naszego gospodarza sąsiada mknęliśmy w stronę Cueva de los Manos. Nasz kierowca miał nieco czasu do rozpoczęcia pracy, troszkę pomylił trasę, ale przede wszystkim miał dużą chęć nam pomóc. Dzięki temu jeszcze w porannym słońcu jedliśmy śniadanie na dnie wyschłego jeziora około trzy kilometry od naszego celu (z Perito Moreno po tej trasie mieliśmy do przebycia około 80 km), a grubo przed południem zaczęliśmy schodzić ze zbocza kanionu widząc po przeciwległej stronie tarasy widokowe wzdłuż kamiennych ścian.

W południe z naszym osobistym przewodnikiem odziani w kaski poszliśmy oglądać „łapki“ (nazwę tą wyczytaliśmy w jednym z zeszytów pamiątkowych Raula, gdzie każdy gość zostawia swój wpis – ten należał do pewnego Polaka, który bodajże w 2001 r. odwiedził to miejsce przed nami). Po przejściu kilkudziesięciu metrów zobaczyliśmy pierwszych kilka, a dalej dziesiątki odbitych na skalnych ścianach kolorowych, często niekształtnych dłoni. Wyglądały trochę jak efekt dziecięcej zabawy sprayem. Czerwone, czarne, żółte, pomarańczowe, a nawet kilka turkusowych – cienie dłoni maleńkich, wielkich, smukłych i grubych kładły się na skałach przed nami. Oprócz nich czarne i czerwone guanako (lamy) raz stojące raz biegnące, a obok nich myśliwi ze swoją bronią. Można by powiedzieć – nic spektakularnego, ale świadomość tego, że malowidła te tworzyli ludzie w czasie 3000 – 9000 lat przed nami budzi respekt. Taki też czuliśmy.

Droga powrotna miała być prosta acz ciekawa. Wzdłuż rzeki, kanionem – sama przyjemność. Bywa jednak, że kiedy nie do końca rozumie się język obcy, a ktoś próbując za wszelką cenę coś wytłumaczyć mówi zbyt wiele, można pomylić drogi. Nie muszę chyba mówić, że zostaliśmy dotknięci tym przypadkiem. Jak się później dowiedzieliśmy pracownik parku próbował nam powiedzieć – „(…) nie wchodźcie na górę (na szczyt kanionu), bo się zgubicie(…)”, my zrozumieliśmy, że na zbocze kanionu wspiąć się trzeba i tym sposobem zgubiliśmy się. Po godzinie przyjemnego spaceru dnem kanionu, mało czytelne znaki wraz z groźnie szczekającymi w pobliskiej estancji psami wskazały nam drogę ku górze. Stromo było i ślisko, ostre trawy wbijały się w dłonie, kamienie usuwały spod stóp, a my twardo pięliśmy się ku górze. Godzinę, może dwie zajęło nam wdrapanie się na szczyt. Widok – pieeeekny. Bezkresne przestrzenie, traw i piasku, struś nandu z gromadką małych uciekający przed nami, ciekawskie guanako tu i tam (na szczęście ani jednego skorpiona – podobno sporo ich tam) i jakaś odległa droga hen na horyzoncie.

Ruszyliśmy ku niej. Minął dłuższy czas mozolnej, mało urozmaiconej wędrówki, kiedy w końcu stanęliśmy na ubitym żwirze krajowej drogi. Żadne z nas nie mogło uwierzyć, że do miasta oddalonego od Perito Moreno (gdzie zostawiliśmy nasze rzeczy) o blisko 120 km, mamy prawie 40 km. Łudziłam się do następnego zatrzymanego samochodu, że pierwszym zapytanym ludziom coś cię pomyliło. Było już późne popołudnie byliśmy prawie 160 km od naszego celu, a mieliśmy być zaledwie 75 (na drogę powrotną zaplanowaliśmy „stopa”). Nic nie jechało w naszym kierunku, moje morale uległo znacznemu obniżeniu, aż zobaczyliśmy go – pickup zmierzający ku nam – mniej więcej z kierunku, z którego przyszliśmy. Dwóch Szwajcarów zabrało nas ze sobą prosto do Perito Moreno. Od nich dowiedzieliśmy się że w Parku martwią się o dwójkę ludzi, którzy poszli na skróty, a chyba nie do końca zrozumieli jak skrót prowadzi. To byliśmy my.

Wieczorem u Raula zrobiliśmy placki ziemniaczane i wspólnie we trójkę zjedliśmy. Nasz gospodarz nie mógł pojąc po co tarkować surowe ziemniaki i jak to nie gotować ich w wodzie. Koniec końców bardzo mu smakowały, a następnego dnia, może w nagrodę za placuszki dostaliśmy po sowitej porcji grillowanego mięsa (parilla).

Raul zabawiał nas zaś cały dzień nieustającymi próbami rozmowy, recytacją i odczytami swoich poematów (były żołnierz i policjant wydał trzy zbiory poematów i wierszy). Szczerze – w pewnym momencie miałam dość. Choć kto wie, może wrócimy tam na argentyńskie święta Bożego Narodzenia.