Wszyscy czekaliśmy na 15 marca: dzień Holi. Holi czyli festiwal kolorów jest najbardziej zwariowanym świętem w Indiach. Holi spędziłem w Bhimtal. W ten dzień każdy jest dla siebie przyjacielem. Do wioski zszedłem z Asramu na 2 godzinny na spacer pomiędzy medytacjami i to całkowicie wystarczyło, aby moja twarz, włosy i koszula pokryte zostały kilkoma warstwami kolorów. W ciągu tych dwóch godzin przeszedłem może kilometr bowiem co chwila spotykałem grupkę ludzi, z którymi rytualnie wymieniałem się: “Happy Holi” i smarowaniem farbą. Nie obeszło się też bez kilku wizyt domowych i tańcu na dachu. Istne szaleństwo. Wiekszość mężczyzn od rana na bombce, oczywiście rum lub whisky.

Drugi dzień seshin mija. Zaczyna mi się podobać pracować w trybie medytacji dynamicznej. Dzień rozpoczął się od medytacji na oddechu. Szybki energiczny wdech i wydech. Ta część trwała 30 minut i kończyła się oddechem połączonym wewnętrznym pytaniem siebie : “Kim Jestem, Kim Jestem, Kim Jestem?..” Postaw pytanie i zadawaj je z wewnętrzną determinacją a odpowiedź przyjdzie sama.

Następna medytacja miała na celu przeżycie własnej śmierci. Cały proces zaczał się od tańca jak pisałem wcześniej większa część medytacji zaczyna się od tańca. 7 facetów tańczących w rytm hinduskiego disco w celu pogłębienia świadomości. Znalazłem w ciele to co znajdowałem podczas warsztatów u Liliany czyli: kompletną ekspresję uczuć w postaci ruchu. Swiadome tworzenie form ciała, które bezpośrednio wypływają z tej częsci w nas która jest najpiękniejsza. (Są dwie rzeczy za którymi głęboko tęsknie bedąc w drodze: to kulki petong i warsztaty tańca.) Medytacja w ruchu, pogłębianie siebie wewnątrz poprzez ruch. Po półgodzinnym transie nastąpił czas na relaks i przeżycie własnej śmierci.. Przeżyłem i czuje się świetnie.

Swami Ji i portet Osho

Exstazy

Today our knowlegde has expanded greatly with the help of science and technology. But knowlegde regarding our own mind, our deep nature, is still limited in the Western world. This is because consiousness is formless and cannot be touched and so cannot be measured with instruments. It can only be known through meditation and other methods.

His Holiness The Dalajlama

Dzisiaj zaczął się meditation camp czyli intensywny kurs medytacji. Kurs będzie trwać trzy dni. Wszystkie prowadzone medytacje oparte są na metodach Osho czyli medytacji dynamicznej. Nie sądziłem że będzie mi dane uczestniczyć w takich szalaństwach. Celem medytacji jest wyrzucanie emocji, uwolnienie się od myśli i doprowadzenie umysłu do stanu ciszy. Medytacja dotychczas kojarzyła mi się z zazenem czyli „po prostu siedzeniem” w pozycji i ogniskowaniem umysłu na oddechu. Shikantaza bo tak się nazywa w zen koncentrację na oddechu jest najwyższą formą medytacji w Buddyżmie. W metodzie Osho jest to ostatni etap medytacji jednak nie przykłada sie dużej wagi do formy ciała. Dzisiejsza medytacja zawierała m. in. 15 minutowe sesje, w której uczestnicy (przyjechało 6 hindusów) wprowadzali się w stan świadomego szaleństwa. Szaleństwo to polegało na jak ja to nazywam spastykowaniu („Dogma” Von Triera) czyli wykrzywianie twarzy, członków na wszystkie możliwe poziomy, dzikim śmiechu, płaczu, ciągłym mówieniu w myślonym języku. Pozwolenie ciału na odbiorze bezpośrednim tego co dzieje się w umyśle. Pozwolenie na naturalny ruch kompletnie bez udziału myśli. Wszystko to, aby zburzyć schemat funkcjonowania umysłu, aby wprowadzić umysł w stan absurdu, zapędzić w róg i opanować. Następnym ćwiczeniem był śmiech. Nieustający dziki i kompletnie irracjonalny śmiech. Kompletne rozluźnienie ciała a szczególnie brzucha. Ta część trwała 15 minut i wierzcie mi nie jest to proste śmiać się bez powodu przez 15 minut.(w Bombaju jest sekta, której uczestnicy zbierają cie codzinnie o 7 rano w wyznaczonym miejscu na zbiorowy śmiech wierząc że jest to jedna z dróg prowadzących do oświecenia) Po takich sesjach następuje najwazniejsza część czyli medytacja w ciszy. Zamrożenie ciała w jednej pozycji i spalanie wewnętrznym ogniem wszystkiego co się pojawia w umyśle. Be just the watcher, let go (w głowie dzwonią mi słowa Swami Ji); obserwacja i koncentracja na oddechu. Swami Ji mówi, że medytacja dynamiczna jest najbardziej efektywną formą medytacji, która najszybciej przynosi efekty. Osobiście średnio mi leży. Wszystkie ćwiczenia robi się na maxa (full force) z pełną siłą. Po dzisiejszej sesji ledwo mówie, ale nauczka dla mnie że można działać z pełną siłą i jednocześnie oszczędzać siły. Osobiście wolę yogę, rozlużnienie ciała poprzez assany i pranajanę a potem medytacje w ciszy. Assany to pozycje, postawy ciała, które rozciągają ciało, prowadzą do lepszej cyrkulacji krwi i energii oraz stanowią jak to określił Swami Ji podstawę do duchowego rozwoju. Ciało jest świątynią ducha, aby duch mógł iść do góry potrzebuje sprawnego ciała. ( w Polsce mówimy w zdrowym ciele zdrowy duch). Praca nad ciałem, zwiększanie fleksybilności ciała jest równoczesną pracą nad duchem. Proces zachodzi również w drugą stronę . Przykładowo jeśli jestem spięty wewnątrz od razu moje ciało staje się bardziej zbite i trudniej jest mi się rozciągnąć. Jak patrze na ruchy Swami Ji przypominają mi elastyne, jest całkowicie miękki w ruchach i w ciele. Chand Ram (mój nauczyciel w Delhi) jest przy nim jak kawałek drewna. Nie mam zamiaru umniejszać zalet Chand Rama jako jogina ale jest to nauczyciel który nie poświecił całego życia na yogę i prowadzi zycie rodzinne jest jak miękki patyk. Mimo to jako nauczyciela Yogi bardziej cenię Chand Rama. Zdecydowanie jest lepszym metodykiem i wszystkie assany robi z większą dokładnością. Podczas gdy u Chand Rama rozgrzewka trwa pół godziny i następna godzina to assany i pranajama to Swami Ji wszystkie ćwiczenia z Assanami potrafi zrobić w ciągu 30 minut.

Swami Ji

Wczoraj zaczynając rozgrzewkę widząc moje problemy z rozciąganiem kolan do pozycji lotosu powiedziałem że raczej w tydzień nie uda mi się zrobić tej pozycji (Swami Ji na początku mojego przyjazdu powiedział że w tydzień spokojnie rozciągne się do lotosu). Zdaje się że wjechałem mu na ambicję bo po 15 minutach siedziałem pierwszy raz w życiu w tej królewskiej pozycji. Chwila właściwego rozciągania z dobrym nauczycielem .. Sposób rozgrzewki jak całą metodę medytacji ma również dynamiczną. Yogę zaczynamy praktykować o 7 rano zaczynając od tańca. Dynamiczna muzyka i dziki taniec. Potem chwila przerwy i czas na Assany. Po pozycjach pranajana czyli ćwiczenia oddechowe. Tą część szczegónie cenie, pozwala na uwolnienie emocji, brzucha, lepszą koncentrację, pogłebienie oddechu i napowietrzenie ciała. Oczywiście medytacja w ciszy, zazen jest za najwyższą formą praktyki. Wszystkie dodatkowe metody to wspomagacze ułatwiające lepszą koncentracje i bardziej świadome zejście do ciała.

Trzeci dzien w Asramie. Jak zwykle zycie i splot okoliczności zaskakuje owocnością. Niby coś nie idzie po myśli a wydaje piękne owoce.

Trzeci dzień powoli mija. Jestem w Asramie w Bimtal, Asram prowadzony jest w duchu Osho. Wstaje przed 7 aby zaczać poranną sesje yogi i medytacji, około 11 siadam w swiatyni aby wysłuchać dyskursu Osho nagrywanych 20 lat temu Około 6 cicha medytacja; godzinny zazen.

W tym momencie siedze na werandzi, przede mną rozciąga się widok na góry i lasy. Całkiem przyjemne miejsce, aby się odciąć na moment od cywilizacji, pomedytować w ciszy i nabrać wewnętrznej przestrzeni.

Bhimta

Dotarłem w końcu na miejsce kilka dni później niż planowałem i w inne miejsce, ale pozwólmy dziać się rzeczom. Miejsce w którym obecnie się znajduje to Bimtal, mała wioska połozona u podnóży Himalajów. Mieszkam w małym asramie Osho prowadzonym przez Swami Om Prakesh, w którym oprócz guru Swami Ji mieszkają Prejmorsa (kucharka) i Ramawam (starszy Pan) . Kameralnie, ale na pewno urokliwie.

Prejmorsa (Mami) z Kadziri (ukochaną psiną)

W ostatnim tygodniu zrobiłem prawie 5 tyś kilometrów, spędzając w pociągu w sumie dwa i pół dnia. Troszkę chaotyczny początek wyjazdu z Delhi Pierwotnym celem była wioska leżąca pod Bombajem Ganeshpuri. a konkretnie asram SidhaYogi. Kiedy dotarłem na miejsce okazało się że jest to miejsce wyłącznie dla członków stowarzyszenia i jeśli chcę uczestniczyć w jakichkolwiek aktywnościach muszę najpierw zarejestrować się w Polsce i dostać zaproszenie. Jedyne co mogli mi zaoferować to po otrzymaniu przepustki mogłem wejść do światyni na krótką ceremonię arti. Małe rozczarowanie, ale rozumiem, podobnie to ma się z Różokrzyżowcami, że aby wejść do wspólnoty trzeba przejść konieczny proces inicjacji i swoistego rodzaju sprawdzenia intencji początkującego. Chociaż na skale Indie taka zamkniętość i elitarność jest prawdziwie fenomenalnym zjawiskiem. Mimo wszystko Szacunek..

Jakoś nie było weny, aby robić zdjęcia asramu w Ganeshpuri. Jedyne co przyciągnęło moją uwagę to ceglarnie znajdujące się na obrzeżach miasta.

Guru Nityananada; założyciel lini Sidha Yogi (portret umieszczony na budynku szkolnym)

Po jednodniowej wizycie w Ganeshpuri pojechałem z powrotem do Bombaju i spędziłam tam dwa dni, które bardzo miło mnie zaskoczyły. Podczas poprzedniej wizyty w Indiach miasto ominąłem dużym łukiem ze względu na ceny i niechęć do zatłoczonych indyjskich konglomeracji i co za tym idzie ciągłej walki z naganiaczami, wzmożonej czujności i koncentracji co się dzieje dookoła. Poza tym widziałem już kilka wielkich miast w Indiach i do kolejnego niespecjalnie mnie ciągnęło szczególnie że Bombaj należy do najdroższych miast w Indiach. A tutaj taka miła niespodzianka. Bombaj to prawdziwa bomba różnorodności największy melanż kulturowy w Indiach. To także najbogatsze miasto w Indiach liczące 16 mln mieszkańców z największymi skupiskami slamsów. W sumie w Bombaju spędziłem dwa dni. Pierwszy dzień przeleżałem w łóżku bo oprócz książek i kilku pamiątek z Ganeshpuri wywiozłem mdłości i problemy żółądkowe. Drugi dzień spędziłem na exploracji miasta. W ciągu 10 godzin zwiedzania zobaczyłem może jedną piątą tych rzeczy, które trzeba w Bombaju odwiedzić. Część miasta, w której przebywałem to w większości miasto budowane w stylu wiktoriańskim a na ulicach double-deckery czyli piętrowe autobusy. Atmosfera jak na wyspach brytyjskich z tymże temperatura dochodziła 40 stopniu, a na ulicach rozstawieni byli sprzedawcy kokosów, które jak nic na świecie gaszą pragnienie w upalny dzień.

Poniżej typowa zabudowa Bombaju

W świątyni dżinistów

Na zdjęciu para starców, która przypomina Mahatme Gandhi z jego życiową podporą Kasturbą. Bardzo lubie to zdjęcie, mimo wielu technicznych niedociągnięć ma klimacik.

Mani Bhavan, dom w którym przez 20 lat przebywał Mahatma. Tutaj w 1919 roku ogłoszona została sadyagraha (insistent on true) czyli polityka biernego oporu przeciwko brytyjczykom.

Z ciekawszych rzeczy w Bombaju to niewątpliwie meczet Haji Ali leżący na małej wysepce oddalonej od brzegu około 200metrów do którego prowadzi coś na kształt betonowego molo. Prawdziwa wędrówka przez morze.

Podczas spaceru po bazarze Kalbadevi moją uwagę przyciągnęli tzw. kuli czyli ludzie zajmujący się transportem towarów.

Dwa miesiące minęły. Czas jak zwykle zaskakuje szybkością przemijania. Słucham właśnie jakiejś techniawy mieszając z hinduskim disco penjabi. Zdaje się, że gusta muzyczne mocno mi się ostatnio pozmieniały. Jutro ostatni dzień praktyk. Owocne te dwa miesiące były i minęły w poczuciu względnego bezpieczeństwa i stabilizacji. W ciele małe napięcie przed zbliżającą się niewiadomą. Teraz dopiero się zacznie… Co mi dał ten pobyt oprócz kilku umiejętności biurowych, to na pewno ponowną fascynację Indiami. Przed wyjazdem obawiałem się Indii pamiętając swoje zmęczenie jakie czułem pod koniec ostatniej wyprawy. Ten pobyt to jak uzupełnianie braków z poprzedniego wyjazdu. Poznawanie rzeczy, które świadomie były nieruszane w trakcie ostatniej podróży. To także pobyt w Delhi przez tak długi czas, poznawanie miasta od podszewki. Mam tu już swoje miejsca, swoich ludzi, restauracje, miejsca gdzie serwują najlepszy czai .. Delhi nieodzownie będzie mi się kojarzyć z parkiem Nehru i pierwszymi lekcjami Yogi z Chand Ramem.

Chand Ram podczas odpoczynku..

Pierwotny plan był taki, że marcu jadę do Aśramu Osho pod Rishikesh, jednak kilka dni temu wszystko się poprzewracało i zamiast na północ wyruszam na południe; do Bombaju konkretnie do miejscowości pod Bombajem Ganeshpuri. Tam znajduje się asram Sidha Yogi. Znów w moje życie wkroczył jak się ostatnio śmieje mój osobisty moderator życiowy Lilii ( Śle całusy…). Osoba przez i dzięki której czasem nawet bez fizycznej obecności tyle się zmieniło w moim życiu i tylu wartościowych ludzi poznałem.

Ostatni dzień w Ambasadzie

Ostatni tydzień to znów dzięki Chand Ramowi wizyty w nowych miejscach i poznawanie niezwykłych ludzi. Wspomnę może Sunila Dutt. Jest to artysta; malarz, który tworzy niesamowite obrazy. Człowiek o złotym sercu którego w miarę możliwości chciałbym promować. Zamieszczam odnośnik na stronie, na którym znajduje się kilka jego obrazów. Szukam galerii może w Poznaniu może w innym mieście, która by była zainteresowana współpracą. Może znacie kogoś…???? Cena obrazu 100$. Sam posiadam już dwa.

“Roots and wings” Sunil Dutt Mumgain 05

(Ten obraz jest moim ulubionym, którego zreszta stałem sie szczęśliwym posiadaczem. Kojarzy mi się z wędrowcem wschodu idącym po swoją perłę.. I to słońce w środku, które czuwa nad wędrowcem i białe ptaki … i syrena .. hmmm)

Wczoraj wraz z Chand Ramem pojechaliśmy do Haryany odwiedzić kilku jego znajomych i członków rodziny. Celem wyjazdu miało być pokazanie mi jak wygląda typowa wieś w Indiach. Jak to określił, to co widziałem widziało może 1% turystów odwiedzających Indie. Odwiedziliśmy m. in. Gurukul, tj. ashram szkołę, w której przebywało około 50 chłopaków. Gurukul oznacza miejsca gdzie uczy się sanskrytu i yogi edukując no właśnie kogo …przyszłych guru?. Chand nie potrafił mi odpowiedzieć co robią te chłopaki, które kończą tą szkołę. Na pewno są wykształceni w tradycyjny sposób. Poniżej zamieszczam kilka zdjęć. Miejsce wywarło na mnie ogromne wrażenie niestety byliśmy tam może 20 minut i musieliśmy jechać dalej więc niestety tylko kilka ujęć a miejsce na fotoreportaż doskonałe.

Guru Gi czyli tutejszy nauczyciel yogi i sanskrytu

Wczoraj Czand Ram zabrał mnie na Indyjskie wesele. Może zacznę od tego, że było to Arrenged Marriage, czyli wesele aranżowane. Była to jedna z najsmutniejszych ceremonii jakie w życiu widziałam. Czy możecie sobie wyobrazić, że panna młoda poznała swojego męża na weselu. Przecież mamy XXI wiek, a aranżowane małżeństwa w Indiach to norma. W większości publikowanych gazet znajdują się ogłoszenia matrymonialne. Kandydat, kandydatka podaje na początku, tzw. background społeczny czyli kaste i pochodzenie rodziny, następnie posag jaki może wnieść do związku oraz oczywiście jakie wymagania musi spełniać druga połowa. W Indiach mówi się, że małżeństwa te rzadziej kończą się rozwodem niż małżeństwa z Miłości. Powód może być prosty, zawarcie takiego związku jest dosłownie biznesem zawieranym między dwoma rodzinami. Każda z rodzin szczególnie ta od strony panny młodej musi wnieść ogromne aktywa do związku często jest to samochód, dom, motor. Można sobie wyobrazić pod jaką presją są ci młodzi ludzie. Wszystko pieczętowane jest ceremonią ognia, którą prowadzi kapłan Bramin, podczas której młoda para okrąża siedem razy ogień. Ślub w którym miałem przyjemność uczestniczyć zaczął się po 21, sama ceremonia około 24. Całość zakończyła się po 1 w nocy.

Jak zwykle w takich sytuacjach przyjąłem rolę aktywnego obserwatora czyli fotoreportera. Przed weselem poszedłem do fryzjera, założyłem najlepsze szmaty jakie posiadam i na weselu mylili mnie z Beckhamem. Jak to mój fryzjer określił zrobimy ci funky style. Efekt piorunujący.

Fotografia daje niesamowite możliwości obserwacji , łatwiej chłonąć sytuację. Wizjer aparatu budzi zmysły, to trochę jak polowanie, ale czy możliwe jest polowanie bez strzelby? To pytanie czy możliwe jest utrzymywanie takiej czujności i koncentracji w życiu codziennym bez aparatu. Buddysta zen powiedziałby – i o to właśnie chodzi.

Mówi się, że Indie to biedny kraj. Czand Ram zawsze mnie poprawia, to nie Indie są biedne, ale ludzie. Jak się pojedzie na obrzeża miasta, powstaje tam setki nowych budowli. Jeżdżąc po Delhi, w każdej napotkanej dzielnicy znajdują się potężne centra handlowe a ceny wyższe niż w Polsce. Statystyki podają ze ponad 70% populacji żyje w ubóstwie (niecałe 2$ na dzień) Następne 20% to tak zwana klasa średnia, 5% to tzw. top end , czyli naprawdę bogaci ludzie.

Jak to sie mówi: chłopaki napierdalały na całego (jak patrzę na to zdjęcie dech mi zapiera, ta niesamowita siła wzroku..)

Chwila napięcia: pierwsze spotkanie

Ceremonia Ognia

Właśnie wróciłem nocnym pociągiem do Delhi. Ostanie trzy dni spędziłem w Haridwar i Rishikeshu. Są to jedne z najświętszych miejsc w Indiach. Pierwsze dla Hindusów, drugie dla hippisów i wielbicieli Jogi. W drogę wybrałem się z koleżanką z praktyki i jej afrykańskim chłopakiem. Jak się okazało już pierwszego dnia, nasze podejście do podroży jest dość odmienne i po drugim dniu oni wrócili do Delhi a ja pojechałem dalej. Celem wycieczki był Rishikesh. Po drodze jednak był Haridwar i 40 km przed Haridwarem kiedy zacząłem czytać o tym miejscu, zdecydowałem o modyfikacji planów. Hardiwar to miejsce miejsce gdzie Ganges spływa z gór. Tutaj rzeka jest czysta i płynie wartkim nurtem. Harki Pu Ri to miejsce w Haridwarze położone tuż nad rzeką, gdzie odbywają się wszystkie ceremonie związane z oddaniem czci Gandze. Wszystkie te ceremonie zwane są Puja i są na prawdę niezwykłe. Kiedy mam okazje w nich uczestniczyć na mojej twarzy pojawia się delikatny uśmiech, a po ciele przechodzą dreszcze. Setki ludzi inkatujących tę samą piesń, ręce złożone w modlitewnym geście. Tradycją jest spuszczanie pod koniec ceremonii pięknie przyrządzonych bukietów ułożonych w łódeczki zrobione z liści ze świeczuszką i kadzidełkiem w środku. Jak mawiają Hindusi, to jest właśnie Shanti, wielki spokój.

Sadhu Niesadhu czyli święty palący jointa

Dużo ostatnio zastanawiam się nad życiem. Większość moich znajomych obrała sobie jakiś cel w życiu. Ktoś powiedział ‘będę Prokuratorem” inny „będę Terapeutą”, a ktoś Tancerzem, Dziennikarzem, Lekarzem itp. Ludzie poświęcają znaczną część swojej energii na realizacje tego celu. Osobiście od kiedy pamiętam zawsze narzekałem na to, że nie wiem co chcę robić, jaką profesją chciałbym się zająć. Jest to wciąż powodem moich zmartwień i blokad wewnętrznych. Jednak mimo to odkryłem ostatnio, że właśnie dzięki temu, że nie wiem czego chcę, robię tysiące rzeczy „w zastępstwie”, które pozwalają mi poznawać obszary kompletnie niedostępne dla tych co ciągle patrzą w jedna stronę. Dochodzę ostatnio do tego, że jest to nawet moim swoiście rozumianym błogosławieństwem. Jak to się mówi w Indiach „Your Karma is your Destiny”, Twoja Karma jest Twoim Przeznaczeniem. Problem pojawia się wtedy kiedy pojawia się ambicja. Ambicja, projekcje rodziny, oczekiwania całego świata na osiągnięcia niewiadomo jakiej pozycji w społeczeństwie. A przecież życie to nie wyścig. Co miałoby być metą, posada prokuratora, pensja 5000 zł, a może rodzina i stateczne życie. No może to ostatnie brzmi całkiem miło. Jak siedziałem nad Gangesem oglądając ceremonie podeszła do mnie mała dziewczynka prosząc o kilka rupieci. I tak stała i uśmiechała się, szturchała i brzdąkała coś swoim dziecięcym głosikiem. Rozbroiła, rozczuliła mnie kompletnie, ruszyła coś z moich instynktów.

Tyle jest rzeczy które mnie ostatnio spotyka, tyle pięknej muzyki, atmosfery, ciekawych ludzi, pięknych obrazów, zapachów, smaków i różnorakich doznań cielesnych. Ktoś mi kiedyś powiedział, że aby realizować się jako podróżnik wcale nie trzeba jechać 10,000 km na wschód ze wystarczy 50km za Poznań. Wypad w Gorce, do koszalińskich lasów lub nad morze to piękna sprawa i moje miejsca niemal pielgrzymkowe, które raz w roku muszę odwiedzić, ale aby realizować się jako podróżnik i czerpać nowe inspiracje i tematy do fotografii potrzebuje wrażeń i piękna egzotyki . Ostatnio jechałem autobusem po centrum Delhi i w pewnym momencie zaczęliśmy wyprzedzać galopujące wielbłądy, niby nic nadzwyczajnego, ale właśnie dla takich momentów warto podróżować. Setki takich małych smaczków i sytuacji kompletnie przedziwnych i niby nie na miejscu, a jednak.

Harki Puri, ceremonia nad Gangesem

Łowca skarbów: poszukiwacz zagubionych pierścieni i bransoletek

Rishikesh to miejsce, które powinien odwiedzić każdy niespełniony Hippis. Jak w Haridwrze widziałem może pięciu turystów w ciągu dnia (a jest to miejsce porównywane z Varanasi jedno z najbardziej świętych miejsc dla Hindusów) tak Rishikesh to miejsce gdzie krzyżują się drogi tysięcy pielgrzymów z zachodu poszukujących swojej „Perły”. W latach 60’ The Beatles odwiedzili tutaj swojego Guru i od tamtego czasu zaczęła się wielka transformacja miasta. Powstało dziesiątki Aśramów i miejsc gdzie turysta z Zachodu może spotkać przeróżnych Guru. Miasto dzieli się na dwie części, część gdzie mieszkają tubylcy i część przygotowaną dla turystów. Całe miasto leży z dolinie nad którą rozciągają się piękne szczyty górskie i przecięte jest czyściutkim w tym miejscu Gangesem. Bardzo malownicze miejsce i raj, aby zwolnić i trochę zchilloutować od gwaru hinduskich ulic. Ostatecznie spędziłem w Rishikeszu tylko jeden dzień i nie wziąłem udziału w żadnych lekcjach Yogi. Ale miałem wystarczająco dużo czasu, aby dobrze poznać strukturę miasta, wypytać się turystów o dobre Ashramy i prawdopodobnie wybiorę się tam ponownie. Jest to także jedno z niewielu miejsc w Indiach o tak szerokim asortymencie szmat dla spóźnionych hippisów.

Znów się zakręciło. Właśnie wróciłem ze spaceru z Kasią; córka jednego z pracowników. Początkowy plan, to zobaczenie Munirki jeden z okolicznych marketów. Miejsce mimo, że polecane przez znajomych okazało się wyjątkowo nieciekawe. Pewnie zaczęliśmy zwiedzać z niewłaściwej strony i nie mogliśmy znaleźć nic co przykuło by naszą uwagę W pamięci miałem jednak inną część Delhi: Saket Enclave, która jest bardzo blisko. Złapaliśmy riksze i po 20 minutach znaleźliśmy się w miejscu, które już dobrze znam. (Może kilka słów o eklawach. Są to jak już sama nazwa sugeruje wysepki, wydzielone miejsca w rożnych częściach miasta, cos na kształt marketu na terenie którego znajdują się kina discoteki, kawiarnie, restauracje.) Ostatnio jak byłem na Sakeci jadłem Shahir Paneer i Dal Makhani. To była zdaje się najlepsza kolacja jaką dotychczas jadłem w Indiach. Wiedziony pamięcią kubków smakowych skierowałem się w stronę tej samej restauracji. Jednak tym razem było bez porównania, całkiem przeciętnie. Małe wytłumaczenie jeśli chodzi o nazwę potraw. Dal to najbardziej popularny posiłek w Indiach. Dal znaczy tyle co soczewica. Dal makhani to sos z ciemnej soczewicy z dodatkiem śmietany, Paneer to biały twardy ser, Shahi to sos na śmietanie z dodatkiem przypraw. Gravy to sosy szeroko rozumiane. Ostatnio właśnie te dwa dania prowadzą jeśli chodzi o częstotliwość wśród wybieranych przeze mnie potraw. Po tym jak skończyliśmy kolacje wzięliśmy Riksze na Chanakyapuri, (dzielnica Ambasad). Po drodze zobaczyliśmy orszak weselny idący drogą, idąc więc za tym co spontaniczne wyskoczyliśmy z rikszy i przyłączyliśmy się do procesji. Ja zacząłem robić zdjęcia, Kasie porwali do tańca. Hinduskie wesela to coś niesamowitego, prawdziwa ceremonia królewska. Nagle podeszło dwóch ze starszyzny i zaproponowała czy chcemy wejść do środka na właściwą cześć wesela. Po chwili przechodziliśmy przez bramę i teraz ja wskoczyłem w tany. Musiałem sprawdzić, to o czym pisałem ostatnio tj o bycie out i insiderem wydarzeń. Więc odłożyłem aparat i ruszyłem w taneczny bój w błysku kamer (tym razem nie swoich). Znowu się dziwnie poczułem bo zrobiło się zamieszanie ze Gora (białas) tańczy. A przecież to nie moja uroczystość. Wszystko skończyło się błyskawicznie tak jak się zaczęło. Pojawiło się nagle kilku kolesi z ochrony i powiedzieli ze obcokrajowcy nie mają wstępu na teren ośrodka ( okazało się ze był to jakiś obiekt wojskowy) i nas wyprosili.

Fireworks

A wracając do tych enklaw, są to bardzo specyficzne miejsca jak na Indie. To tu przyjeżdżają Europejczycy żyjący w Delhi i bogaci hindusi. W sobotę wraz ze znajomymi poszliśmy na Prije , to kolejna enklawa i w końcu zobaczyłem jak się bawią yuppie w Indiach. Samo wejście kosztowało 500 rupii. Dobra zapora. Dla przykładu mojemu nauczycielowi jogi płace za lekcje 250 rupii. 500 to około 15 dolarów. W cenie biletu są dwa drinki. Więc przełknąłem jakoś tą gorzką pigułę i po chwili tańcowałem na parkiecie. I pojawiła się (jak się potem ze mnie śmiali znajomi) Czinki, czyli skośnooka. Potańcowaliśmy, próbowaliśmy pogadać, ale grzmot był taki, że nic nie dało się usłyszeć. Więc pod koniec wziąłem tylko numer i pojechałem na kolejną imprezę. Z czinki może uda się spotkać w niedziele. Indie to nie Polska jeśli chodzi o umawianie się z dziewczynami. Ale i tak jako biały mam ułatwione zadanie.

Ten ostatni weekend był całkiem zwariowany trzy a prawie cztery ostatnie wieczory siedziałem z różnymi znajomymi i sączyłem rum z Colą, Limką, lub sodą w zależności od towarzystwa. Hindusi pod tym względem są kompletnie odjechani. Najbardziej uderza mnie widok hindusów pijących w samochodzie. Tutaj nikt o to nie dba. Oceniam, że Czand Ram np.jak mnie odwoził po wieczornej lekcji połączonej z wizytą u znajomego to zajmuje mu to połowę mniej czasu niż zwykle. Prawdziwy driver w niego wstępuje po kilku rumowych kolejkach. Całkiem przyjemne te ostatnie dni były.

W niedziele było wydarzenie na które czekałem kilka dni. Wykład Dalajlamy.

“…Our country is not samsara; our city is not samsara; our family is not samsara- samsara is the body and mind that are in the nature of suffering; the body and mind that constantly make us worry and keep us busy. Samsara is te body and mind that are bound by delusion and karma…”

His Holyness the Dalaj Lama