Komentarze do: Psy indyjskich miast turystycznych http://www.wojtekwojcik.com/2010/03/psy-indyjskich-miast-turystycznych/ Blog fotograficzny poświęcony moim podróżom i fotografii ślubnej oraz reklamowej. Na stronie opisy wypraw do Azji, Australii, Ameryki Południowej oraz mojej działalności w Polsce. Moja oferta jako fotografa obejmuje fotoreportaż, zdjęcia reklamowe i fotografie ślubne. Jako fotograf pracuję na terenie Koszalina, Poznania, Słupska, Kołobrzegu. Obecnie mieszkam w Suchym Lesie pod Poznaniem. Sat, 03 Dec 2011 21:14:32 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.1 hourly 1 Autor: Olga kozawazji http://www.wojtekwojcik.com/2010/03/psy-indyjskich-miast-turystycznych/comment-page-1/#comment-741 Olga kozawazji Sun, 07 Mar 2010 22:18:27 +0000 http://www.wojtekwojcik.com/?p=4364#comment-741 nie zapomnę dwóch akcji z psami w Indiach. 1. Varkala Beach o 3 w nocy, wyszliśmy ze spóźnionego parę godzin pociągu, tuktuk zawiózł nas na nie tę co chcieliśmy stronę siedliska, więc nocą szliśmy ponad godzinę, aż w końcu od gromadzących się i nawołujących po okolicy psów wybawił nas wracający z pracy do domu taksówkarz. jednak wyrzucił nas nie nad samym klifem gdzie zmierzaliśmy, a kilka uliczek wcześniej. nigdy nie zapomnę błyskawicznego podskoku adrenaliny gdy kątem oka zobaczyłam biegnące na nas, wyszczerzone, skoncentrowane na ataku psy, gdy przed nami była tylko ciemna ulica, błoto i noc. plecaki straciły wagę, a nogi leciały. dobiegliśmy jakimś szalonym pędem do oświetlonego domku, po czym zorientowaliśmy się że psów nie ma. UFFFF! to było jak darowanie życia... w końcu trafiliśmy do bambusowych chatek parę metrów dalej (niespodziewany happy end.) 2. Bodhgaya, gdzie idący za mną pies najwyraźniej był tak głodny, że moja łydka skojarzyła się z ciepłym świeżym kąskiem do capnięcia. na szczęście ekspresowo poprosiłam o pomoc blisko idącego Hindusa, który wystarczy że się schylił ku ziemi, udając że bierze kamień. proste i skuteczne, prawda? wnioski: lepiej unikać. lepiej nie włóczyć się nocą samemu gdy psy nawołują. lepiej zawsze mieć przy sobie rozkładaną parasolkę (w sytuacji 1 to nas wybawiło we wstępnej fazie psiej ofensywy). lepiej udawać że podnosisz kamień i rzucasz w psa. lepiej pokazać że się jest pewnym siebie. Edytko, Twoje pisanie ewidentnie wzbudza we mnie wspomnienia. dziękuję. :) nie zapomnę dwóch akcji z psami w Indiach.
1. Varkala Beach o 3 w nocy, wyszliśmy ze spóźnionego parę godzin pociągu, tuktuk zawiózł nas na nie tę co chcieliśmy stronę siedliska, więc nocą szliśmy ponad godzinę, aż w końcu od gromadzących się i nawołujących po okolicy psów wybawił nas wracający z pracy do domu taksówkarz. jednak wyrzucił nas nie nad samym klifem gdzie zmierzaliśmy, a kilka uliczek wcześniej. nigdy nie zapomnę błyskawicznego podskoku adrenaliny gdy kątem oka zobaczyłam biegnące na nas, wyszczerzone, skoncentrowane na ataku psy, gdy przed nami była tylko ciemna ulica, błoto i noc. plecaki straciły wagę, a nogi leciały. dobiegliśmy jakimś szalonym pędem do oświetlonego domku, po czym zorientowaliśmy się że psów nie ma. UFFFF! to było jak darowanie życia… w końcu trafiliśmy do bambusowych chatek parę metrów dalej (niespodziewany happy end.)
2. Bodhgaya, gdzie idący za mną pies najwyraźniej był tak głodny, że moja łydka skojarzyła się z ciepłym świeżym kąskiem do capnięcia. na szczęście ekspresowo poprosiłam o pomoc blisko idącego Hindusa, który wystarczy że się schylił ku ziemi, udając że bierze kamień. proste i skuteczne, prawda?

wnioski: lepiej unikać. lepiej nie włóczyć się nocą samemu gdy psy nawołują. lepiej zawsze mieć przy sobie rozkładaną parasolkę (w sytuacji 1 to nas wybawiło we wstępnej fazie psiej ofensywy). lepiej udawać że podnosisz kamień i rzucasz w psa. lepiej pokazać że się jest pewnym siebie.

Edytko, Twoje pisanie ewidentnie wzbudza we mnie wspomnienia. dziękuję. :)

]]>